Меркаванні Камітэта па правах чалавека ад 20 сакавіка 2018 г.па справе мая Абромчык супраць Беларусі (паведамленне N 2228/2012).
У 2012 годзе аўтару паведамлення была аказана дапамога ў падрыхтоўцы скаргі. Пасля скарга была камунікаваная.
Тэма паведамлення: жорсткае абыходжанне з боку супрацоўнікаў міліцыі.
Пытанні істоты: катаванні; эфектыўнае расследаванне.
Прававыя пазіцыі: Камітэт нагадвае пра тое, што дзяржава-удзельнік абавязана аператыўна і бесстаронне расследаваць скаргу на жорсткае абыходжанне ў парушэнне артыкула 7 Пакта (пункт 10.4 меркаванняў).
Ацэнка Камітэтам фактычных абставінаў справы: Камітэт прымае да ведама сцвярджэнні аўтара па артыкуле 7 Пакта аб тым, што 19 снежня 2010 г.пасля таго, як яна назірала за мірным сходам у цэнтры Мінска, яе збілі супрацоўнікі міліцыі, у выніку чаго яна атрымала пералом нагі, правяла сем дзён у бальніцы і на працягу доўгага перыяду часу яе фізічныя магчымасці былі часткова абмежаваныя. Аўтар таксама заявіла, што ёй не была забяспечана своечасовая медыцынская дапамога. Камітэт адзначае, што аўтар прадставіла падрабязнае апісанне жорсткага абыходжання, якому яна падвергнулася, якія пацвярджаюць медыцынскія даведкі і паказанні сведак. Камітэт адзначае, што сцвярджэнні аўтара не былі аспрэчаныя дзяржавай-удзельніцай. З прычыны адсутнасці якой-небудзь інфармацыі па гэтым пытанні з боку дзяржавы-ўдзельніка Камітэт прыходзіць да высновы аб тым, што ў дадзеным выпадку дзяржава-удзельнік парушыла правы аўтара па артыкуле 7 Пакта (пункт 10.2 меркаванняў).
Камітэт... адзначае сцвярджэнне аўтара пра тое, што расследаванне па факце жорсткага абыходжання з ёй было неэфектыўным, улічваючы адсутнасць аператыўнасці і бесстароннасці. У прыватнасці, крымінальнае расследаванне было распачата толькі 18 красавіка 2011 г., г. зн. праз чатыры месяцы пасля таго, як яна паведаміла пра гэты інцыдэнт у пракуратуру, але было прыпынена 2 снежня 2011 г. і 1 лютага 2012 г. з прычыны немагчымасці ўстанавіць вінаватага (пункт 10.3 меркаванняў).
Камітэт прымае да ведама довад аўтара аб тым, што расследаванне на самай справе не было накіравана на ўсталяванне вінаватых і што яе хадайніцтвы аб допыце сведак і правядзенні працэдуры апазнання былі адхіленыя, нават нягледзячы на яе запэўніванні ў тым, што яна зможа апазнаць вінаватага. Камітэт... адзначае сцвярджэнне аўтара пра тое, што расследаванне не было бесстароннім, паколькі яно першапачаткова было даручана ГУУС горада Менска, супрацоўнікам якога правапарушальнік і з'яўляецца. Камітэт адзначае, што гэтыя сцвярджэнні не былі абвергнутыя дзяржавай-удзельніцай... У дадзеным выпадку па сканчэнні больш за сем гадоў пасля зробленага факту вінаватыя так і не былі выяўленыя і прыцягнутыя да адказнасці. У адсутнасць якой-небудзь інфармацыі ад дзяржавы-ўдзельніцы, у прыватнасці ў дачыненні да эфектыўнага расследавання з мэтай аператыўнай, незалежнай і належнай праверкі сцвярджэнняў аўтара (гл. Алабердзіеў супраць Узбекістана (CCPR/C/119/D/2555/2015), пункт 8.3.), належную вагу варта надаць сцвярджэнням аўтара. У гэтых абставінах Камітэт лічыць, што прадстаўленыя факты сведчаць пра тое, што дзяржава-ўдзельніца не выканала свой абавязак належным чынам расследаваць сцвярджэнні аўтара... Камітэт прыходзіць да высновы аб тым, што прадстаўленыя яму факты сведчаць аб парушэнні правоў аўтара па артыкуле 7, разгляданай у сукупнасці з пунктам 3 артыкула 2 Пакта (пункт 10.4 меркаванняў) (гл. Амір супраць Расійскай Федэрацыі (CCPR/C/95/D/1447/2006), пункт 11.6.).
Высновы камітэта: прадстаўленыя яму факты сведчаць аб парушэнні Беларуссю артыкула 7, разгляданай асобна і ў спалучэнні з пунктам 3 артыкула 2 Пакта (пункт 11 меркаванняў).