Η ΕΣΔΑ διαπίστωσε παραβίαση των απαιτήσεων του άρθρου 12 της σύμβασης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.

Заголовок: Η ΕΣΔΑ διαπίστωσε παραβίαση των απαιτήσεων του άρθρου 12 της σύμβασης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαι Сведения: 2020-04-27 03:33:10

Η απόφαση του ΕΔΑΔ της 5ης Σεπτεμβρίου 2019 στην υπόθεση Θεοδώρου και Τσοτσούρου κατά Ελλάδας (καταγγελία αριθ. 57854/15).

Το 2015, οι αιτούντες βοηθήθηκαν στην προετοιμασία του παραπόνου. Στη συνέχεια, η καταγγελία κοινοποιήθηκε στην Ελλάδα.

Στην υπόθεση, εξετάστηκε επιτυχώς η καταγγελία περί ακύρωσης του γάμου των αιτούντων. Η υπόθεση παραβίασε τις απαιτήσεις του Άρθρου 12 της Σύμβασης για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών.


Περιπτώσεις της υπόθεσης


Οι αιτούντες είναι σύζυγοι. Ο αιτών είχε προηγουμένως παντρευτεί την αδερφή του αιτούντος. Μετά τη διάλυση του γάμου το 2001, οι αιτούντες παντρεύτηκαν το 2005.

Το 2006, η πρώην σύζυγος του αιτούντος υπέβαλε αίτηση στο εισαγγελέα, η οποία το 2007 κίνησε υπόθεση για ακύρωση νέου γάμου. Ο ελληνικός αστικός κώδικας απαγορεύει το γάμο μεταξύ συγγενών σε άμεση γραμμή και σε έμμεση γραμμή με τον τρίτο βαθμό συγγένειας. Αυτός ο κανόνας ισχύει ακόμη και όταν ο γάμος από τον οποίο ακολουθεί η συγγένεια ακυρώνεται ή διαλύεται.

Πιστεύοντας ότι η απαγόρευση είχε ως στόχο τη διατήρηση της ηθικής και του σεβασμού του θεσμού της οικογένειας, τα ελληνικά δικαστήρια κήρυξαν τον γάμο άκυρο. Ο γάμος των αιτούντων ακυρώθηκε τελικά το 2015.


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟΥ


Όσον αφορά τη συμμόρφωση με το άρθρο 12 της Σύμβασης. Οι αιτούντες έχουν αναπτύξει μια μόνιμη και μακροπρόθεσμη σχέση. Από την τελευταία ακύρωση του γάμου τους, συνεχίζουν να ζουν μαζί, αλλά η σχέση τους δεν αναγνωρίζεται επίσημα.

Εάν το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει περιορισμούς στην ικανότητα γάμου, τη συγκατάθεση, τη συγγένεια ή την πρόληψη της διγαμίας, άλλες απαγορεύσεις που εμποδίζουν το γάμο μεταξύ συγκατάθεσης και νομικά ικανών ατόμων ενδέχεται να προκαλέσουν προβλήματα σύμφωνα με το άρθρο 12 της Σύμβασης.

Ως αποτέλεσμα της κατωτέρω συζήτησης, το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αναγνώριση της ακυρότητας του γάμου των προσφευγόντων περιόρισε δυσανάλογα το δικαίωμά τους στο γάμο σε τέτοιο βαθμό ώστε να θίγεται η ίδια η ουσία αυτού του δικαιώματος.

Πρώτον, το αμφιλεγόμενο μέτρο δεν εξυπηρετούσε τον σκοπό της αποτροπής, για παράδειγμα, πιθανής αιμομιξίας ή του κινδύνου συναισθηματικής αναταραχής για την κόρη της αιτούσας από τον πρώτο γάμο της, ή την ανάμειξη οικογενειακών δεσμών ή του βαθμού σχέσης.

Δεύτερον, μεταξύ των κρατών μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης υπάρχει συναίνεση στον τομέα της απαγόρευσης γάμων μεταξύ (πρώην) γαμπρών και γαμπρού: σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, μόνο δύο στα 42 κράτη μέλη προβλέπουν μια τέτοια απαγόρευση, επιπλέον, αυτή η απαγόρευση δεν είναι απόλυτη. Η ύπαρξη αυτής της συναίνεσης είναι ένα σημαντικό στοιχείο για το Δικαστήριο να αξιολογήσει τα διάφορα εμπλεκόμενα συμφέροντα.

Τρίτον, το ζήτημα της ακυρώσεως του γάμου των προσφευγουσών τέθηκε εκ των υστέρων. Μετά την έκδοση πιστοποιητικού διαζυγίου μεταξύ του αιτούντος και της πρώην συζύγου του τον Ιούλιο του 2004, οι αιτούντες πραγματοποίησαν θρησκευτική τελετή γάμου χωρίς εμπόδια, και οι εξουσιοδοτημένες αρχές της χώρας δεν το εμπόδισαν.

Επιπλέον, ο ελληνικός νόμος προβλέπει ορισμένες διαδικαστικές προϋποθέσεις για το γάμο: μια ανακοίνωση σχετικά με την πρόθεση γάμου θα πρέπει να δημοσιεύεται στο δημαρχείο ή στο κοινοτικό γραφείο και εάν το ζευγάρι ζει σε μια μεγάλη πόλη, που δημοσιεύεται σε μια καθημερινή εφημερίδα.

Ωστόσο, δεν προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης ότι, μετά από μια τέτοια δημοσίευση, κάποιος αντιτάχθηκε σε αυτόν τον γάμο. Η πρώην σύζυγος του αιτούντος ανέφερε το γάμο στο εισαγγελέα μόνο περίπου ένα έτος και πέντε μήνες μετά τον γάμο του. Ο εισαγγελέας, ωστόσο, υπέβαλε αίτηση στο δικαστήριο μόνο επτά μήνες αργότερα, δηλαδή δύο χρόνια μετά τη σύναψη του αμφισβητούμενου γάμου.

Σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα της Ελλάδας, οι εξουσιοδοτημένες αρχές επαληθεύουν τη συμμόρφωση με τους νόμιμους όρους γάμου μόνο εάν πιστεύουν ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές, εκδίδουν άδεια γάμου. Ωστόσο, στην παρούσα υπόθεση φαίνεται ότι οι εξουσιοδοτημένες αρχές δεν εξέφρασαν αμφιβολίες σχετικά με την έκδοση μιας τέτοιας άδειας.

Τέταρτον, οι αιτούντες ζούσαν σε έναν τέτοιο γάμο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πριν απορριφθεί η προσφυγή κατάστασης, ο γάμος τους ήταν de facto έγκυρος και είχε νομικές συνέπειες. Έτσι, για περισσότερα από 10 χρόνια, απολαμβάνουν όχι μόνο τη νομική και κοινωνική αναγνώριση του γάμου τους, αλλά και την προστασία που παρέχεται μόνο σε παντρεμένα ζευγάρια.

Πέμπτον, όσον αφορά άλλα επιχειρήματα, οι ελληνικές αρχές δεν εξήγησαν τις ακόλουθες πτυχές:

- ποια συγκεκριμένα προβλήματα "ηθικής" μπορεί να είναι, ειδικά δεδομένου ότι η κατάσταση δεν έχει αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια,

- πώς η επίμαχη απαγόρευση θα μπορούσε να βοηθήσει ή να εξυπηρετήσει την «κοινωνική ανάγκη επικοινωνίας» μεταξύ των μελών της οικογένειας με τον έξω κόσμο,

- γιατί οι «βιολογικές σκέψεις» και ο πρακτικός κίνδυνος «σύγχυσης» (συγγένεια και βαθμός συγγένειας ή γενιάς) που καθοδήγησαν τον νομοθέτη έχουν σημασία για την παρούσα υπόθεση, στην οποία οι αιτούντες δεν είναι συγγενείς αίματος και δεν έχουν κοινά παιδιά.

Τελικά, οι αιτούντες στερήθηκαν όλα τα δικαιώματα που παραχωρήθηκαν στα παντρεμένα ζευγάρια, τα δικαιώματα που ωστόσο απολάμβαναν για 10 χρόνια.


ΨΗΦΙΣΜΑ


Στην περίπτωση υπήρξε παραβίαση των απαιτήσεων του Άρθρου 12 της Σύμβασης (εγκρίθηκε ομόφωνα).


ΠΛΗΡΩΜΗ


Σε εφαρμογή του άρθρου 41 της Σύμβασης. Το Δικαστήριο επέβαλε από κοινού στους αιτούντες 10.000 ευρώ (EUR) για μη χρηματική ζημία. Οι ελληνικές αρχές υποχρεούνται να λάβουν τα μέτρα που θεωρούν απαραίτητα για την εκπλήρωση, σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό, υποχρεώσεων που σχετίζονται με τη διασφάλιση της τήρησης του δικαιώματος γάμου των αιτούντων και άλλων προσώπων σε παρόμοια κατάσταση.

 

 

Добавить комментарий

Защитный код
Обновить

© 2011-2018 Юридическая помощь в составлении жалоб в Европейский суд по правам человека. Юрист (представитель) ЕСПЧ.