Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε παραβίαση των απαιτήσεων του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου αριθ. 1 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών.

Заголовок: Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε παραβίαση των απαιτήσεων του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου αριθ. 1 της Σύμβασης για την Προστα Сведения: 2018-07-19 07:47:31

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της 29ης Ιουνίου 2017 στην υπόθεση Κοσμάς και άλλοι κατά Ελλάδας (καταγγελία αριθ. 20086/13).

Το 2013, ο αιτών βοήθησε στην προετοιμασία της καταγγελίας. Στη συνέχεια, η καταγγελία κοινοποιήθηκε στην Ελλάδα.

Ο αιτητής διαμαρτυρήθηκε με επιτυχία για την ανεπαρκή καταγραφή της κατάστασης της προσφεύγουσας όσον αφορά την επίλυση της διαφοράς σχετικά με τη γη που απέκτησε το μοναστήρι μέσω παράνομης κατοχής. Σε περίπτωση παραβίασης του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου αριθ 1 για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών.

 

Επί της περιπτώσεως


Τα μοναστήρια του Αγίου Όρους είναι δημόσιες νομικές οντότητες με ειδικό καθεστώς. Σύμφωνα με το νόμο, η ιδιοκτησία τους δεν μπορούσε να αποκτηθεί μέσω παράνομης κατοχής, εκτός από περιπτώσεις όπου η συνεχής κατοχή μπορεί να αποδειχθεί για περισσότερα από 30 χρόνια μέχρι το 1915.

Το 2004, το μοναστήρι άσκησε έφεση ενώπιον των δικαστηρίων για να αναγνωρίσει την ιδιοκτησία της γης που χρησιμοποίησε ο πρώτος αιτών (στο εξής "ο αιτών"). Η μονή αναφερόταν στην πράξη, με ημερομηνία 1824, και ως εναλλακτική λύση στη συνεχή κατοχή από το 1882 έως το 1915. Η προσφεύγουσα αμφισβήτησε, αναφερόμενη σε ορισμένες πράξεις μεταβίβασης που χρονολογούνται από το 1883, καθώς και διάφορα μέτρα κατοχής που ελήφθησαν από το 1974. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η αγωγή ήταν κατάχρηση του νόμου. Τα δικαστήρια αναγνώρισαν το μοναστήρι ως ιδιοκτήτη, τουλάχιστον λόγω παράνομης κατοχής ακινήτων από το 1912, δεδομένου ότι ο αιτών δεν απέδειξε τη συνεχή κατοχή των προκατόχων του κατά την ίδια περίοδο. Κατά συνέπεια, τα δικαστήρια αναγνώρισαν ότι οι μεταγενέστερες πράξεις που διέπραξε ο αιτητής δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη εξαιτίας του γεγονότος ότι η μοναστική ιδιοκτησία δεν μπορούσε να αποκτηθεί μέσω παράνομης κατοχής. Ο ισχυρισμός περί καταχρήσεως δικαιωμάτων απορρίφθηκε επίσης.


ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ


(α) Η ύπαρξη "περιουσίας" και ο εφαρμοστέος κανόνας. Ο τίτλος ή η κατοχή του αιτούντος ή των προκατόχων του δεν αμφισβητήθηκε ποτέ (ο αιτών έλαβε ακόμη διοικητική άδεια για τη λειτουργία του εστιατορίου και την ανέγερση του κτιρίου). Το γεγονός ότι αυτή η κατάσταση δεν έχει αμφισβητηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, δείχνει ότι οι αρχές και το μοναστήρι έχουν πράγματι συμφωνήσει ότι η προσφεύγουσα και οι προκάτοχοί του έχουν δικαίωμα σε ακίνητο στη γη που αποτελεί το ακίνητο αναγνωρίζεται και προστατεύεται από την εθνική νομοθεσία, και ότι δεν είχε αναλάβει δράση, επιτρέποντας να υποθέσουμε ότι η κατάσταση θα αλλάξει.

Ως εκ τούτου, το ενδιαφέρον ιδιοκτησίας της προσφεύγουσας αποδείχθηκε επαρκώς και βαρύ για να ανέλθει σε «κατοχή» κατά την έννοια της πρώτης πρότασης του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου αριθ 1 της Σύμβασης, ως εκ τούτου, η εν λόγω διάταξη της Σύμβασης ίσχυε.

β) Παρέμβαση και αναλογικότητα. Η έξωση του αιτούντος μετά την απόφαση του Ακυρωτικού Δικαστηρίου προβλεπόταν από το νόμο και να επιδιώκει θεμιτό σκοπό (προστασία της ιδιοκτησίας Μονής κατά παράβαση εκ μέρους τρίτων). Εντούτοις, οι ακόλουθοι λόγοι οδήγησαν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα έπρεπε να φέρει ατομικό και υπερβολικό βάρος, το οποίο δεν δικαιολογείται από το νόμιμο συμφέρον.

Ο προσφεύγων, θεωρώντας ότι αγόρασε νόμιμα και με καλή πίστη τη γη, βάσει νομικών εγγράφων που χρονολογούνται από το 1883, δημιούργησε και ασκούσε επιχειρηματικές δραστηριότητες με την οικογένειά του.

Ελληνικά δικαστήρια δεν λαμβάνουν υπόψη αυτά τα νομικά έγγραφα, το γεγονός ότι η προσφεύγουσα είχε λάβει μια ποικιλία των αδειών λειτουργίας και των κατασκευών, σαν να ήταν ο ιδιοκτήτης της γης, ή το γεγονός ότι πληρώνει το φόρο ακίνητης περιουσίας. Πράγματι, οι διοικητικές αρχές δεν μπορούσαν να γνωρίζουν εκείνη την εποχή ότι το μοναστήρι διεκδίκησε με επιτυχία το δικαίωμα ιδιοκτησίας το 2004.

Ωστόσο, διοικητικές και νομικές πράξεις που συντάσσονται από τις δημόσιες αρχές, θα μπορούσε να ενισχύσει μόνο την πεποίθηση των δικαιούχων ότι το σύστημα συλλογής και η μεταβίβαση της κυριότητας είναι σταθερή και αξιόπιστη και ότι ανήκουν νόμιμα από το συγκεκριμένο ακίνητο.

Εν πάση περιπτώσει, ο ενάγων ισχυρίστηκε επίσης ότι η αξίωση της μονής συνιστούσε κατάχρηση του νόμου. Εάν γίνει αποδεκτό αυτό το επιχείρημα, ο αιτών τουλάχιστον θα είχε την ευκαιρία να διατηρήσει "την κατοχή" της γης. Ωστόσο, ο ισχυρισμός απορρίφθηκε με το επιχείρημα ότι τα έξοδα που προέκυψαν κατά τη χρήση της γης για εμπορικούς σκοπούς επικαλύφθηκαν με το κέρδος που αποκτήθηκε και το γεγονός ότι το ενοίκιο προς τη μονή δεν καταβλήθηκε.
Κατά συνέπεια, τα δικαστήρια δεν έλαβαν υπόψη τη ζημία, ελλείψει αποζημίωσης των εμπορικών μέσων της προσφεύγουσας, η οποία αποτέλεσε την πηγή της ύπαρξης της οικογένειάς του και της οικογένειάς του από το 1986.


ΑΠΟΦΑΣΗ


Στην περίπτωση αυτή υπήρξε παραβίαση των απαιτήσεων του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου αριθ. 1 της Σύμβασης (που εγκρίθηκε με πέντε ψήφους "για" με δύο - "εναντίον").


ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ


Κατά την εφαρμογή του άρθρου 41 της Σύμβασης. Το Δικαστήριο χορήγησε στον αιτούντα 75.000 ευρώ για χρηματική και ηθική βλάβη.

 

Добавить комментарий

Защитный код
Обновить

© 2011-2018 Юридическая помощь в составлении жалоб в Европейский суд по правам человека. Юрист (представитель) ЕСПЧ.